POST-MODERNE ARGITEKTUUR :  beelde uit beelde

Die eerste in ‘n reeks van twee

Die Côte d ‘Azur is ‘n ryke oes van post-moderne argitektuur.  Enersyds, poog ek om die geboue te dokumenteer;  andersyds,  gebruik ek die beelde om ander beelde te maak.  Ek deel hiervan.

Spada-gebou, Promenade des Anglais, Nice

 

 

Hierdie gebou is in L’Arenas op die buitewyke van Nice, ‘n plek toegewy aan post-moderne argitektuur.  Ek noem dit die “Gat in die Muur”.  Die grafiek volg.

 

Nog ‘n gebou in L’Arenas, ‘n beeld wat ek in ‘n ongemaklike droom sou verwag.  Die grafiek wat volg, is die refleksie in ‘n venster.

Die Salle de Spectacles, dws die moderne teater, in Antibes, is deur die ou Fort Carré inspireer.  Die grafieke volg.

Hierdie grafiek is ‘n foto wat ek op sy sy getiep het.  Die horisontale muurtekstuur van die lg. beeld lyk nou soos trappe.

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Mei, 2018

 

Beelde

My foto’s en grafieke

 

 

Advertisements

POST-MODERNE ARGITEKTUUR: enkele juwele

Die tweede in ‘n reeks van twee

Argitektuur is bewoonde beeldhouwerk  –  Constantin Brancusi

Die Asiese Kunsmuseum is in Park Phoenix , Nice.  Dit is ‘n meesterstuk van minimaalistiese ontwerp, met omliggende reflekterende waterpoele en behuis merkwaardige kuns uit die verre Ooste.

 

L’Arenas is ‘n gebied verwyder van die ou deel van Nice, toegewy aan post-moderne argitektuur.

 

 

Fondation Maeght , naby St Paul de Vence, noord van Nice, is ‘n merkwaardige galery wat in 1961 deur ‘n Kataloniese argitek ontwerp is.  Dit is op ‘n bergrif gebou met asemrowende uitsigte.

 

Die Casino in Juan Les Pins, die kusdorp langs Antibes, is deel van die Garden Beach hotel.

 

Die Museum van Moderne en Kontemporêre Kuns in Nice word onder die “Fifty Unusual Buildings” op die internet gereken.  Binne, word die lig wat deur die vreemde vensters straal amper deel van die kunswerke.

 

Van die mees treffende ontwerpe is vir my die Marina Baie des Anges wat in 1961 opgerig is.  Die woonstelblok wat ek hier insluit, is een van drie.  Die geboue self en die verhouding tussen hulle stel organies voor die styg en val van die see.

 

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Mei, 2018

 

Beelde

My foto’s

 

Loer ook, na verwante poste:

2013    28.8   Salle de Spectacle

6.12    Marina Baai van Engele

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DRIE BEELDE – wat hulle vir my is

Die Modernisme het die Westerse kultuur binne veertig jaar transformeer.  Ek offer enkele voorbeelde hiervan uit die beeldhouwerk wat in dié tyd gedoen is.

Die “Ovale” van Henry Moore staan in ‘n pragtige park as openbare kuns.  Tradisioneel is openbare kuns of polities of kultureel.  Dié werk dui nie ‘n politikus of ‘n literêre figuur aan nie.  Dit is bloot vorm, ‘n vernuwing in die geskiedenis van openbare kuns.  Vir my wek dit die gevoel van ‘n akkoord.  Die werk vloei.  Die een deel is ‘n weerklank van die ander;  die ander loop die een vooruit.  ‘n Wisselwerkende verhouding.  Die simmetrie, organies in vorm, loop deur die natuur anderkant uit.

In hierdie werk, beeld Constantin Brancusi ‘n kern uit, ‘n oorspronklike vorm.  Hy verlos my van die verweefdheid van dinge, reik terug na wat oer is, reik vorentoe na ‘n eteriese ideaal.  Hy stroop alles tot ‘n eenvoud, naak en elegant.  Dit laat my ook dink aan Moore se stelling, dat as jy moderne beeldhouwerk wil verstaan, hou ‘n rivierklip in jou hand.

Barbara Hepworth werk met abstraksie, ‘n sentrale kenmerk van die Modernisme.  Tog voel ek op ‘n manier dat hierdie beelde verwysend is  –  ‘n samekoms van wesens.  Die gloed van die beligting verenig hulle, sterk individualistiese figure.  Die geronde marmer straal ‘n warmte, ‘n simpatie.  Deur hulle, ‘n sweem van ‘n droom, ‘n bewustheid van ander wêrelde.

(c)  Willem van der Walt

http://www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Mei, 2018

 

Beelde – dié bronne van hierdie drie beelde is verloor.

Die foto is myne.

My “Slapende kop”, na Brancusi

“KAFEE TERRAS, SAANS” 1888

“Die nag is meer gewek en ryker aan kleur as die dag”   –  Vincent van Gogh, brief aan sy broer Theo

Ek het nog net afdrukke van dié skildery gesien.  Skrywers sê veel daaroor.  Na “Sterrenag” is dié werk van sy gewildste.  Ek deel gedagtes.

Dié beeld, meer as die res van sy werk, lê bloot ‘n polariteit in Van Gogh se lewe — daar is die warmte, die verwelkoming, van die kafee wat gloei.  Twee mense beweeg daarna en dit is seker waar Van Gogh sy alleenheid en depressie verdryf het.  Hy het meer as een van dié plekke geskilder.

Buite die kafee is die straat se geboue dreigend donker, meer as ‘n simbool vir Van Gogh se eie donkerte.  Tog, sien ons die aanvang van die “Sterrenag”, die goudring sterre bo die donkerte.

Om te dink dat ek, as ‘n mindere skeppende,  veel meer herkenning geniet as wat hy, die vader van die moderne skilderkuns, in sy leeftyd geniet het … Ek ontdek onlangs dat Vincent se tweede naam was Willem.

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Mei, 2018

 

Bron en beeld

Webwerf: Vincent van Gogh : Paintings, Drawings, Quotes and Biography

Verwys Don McLean “Starry Starry Night” op You-Tube.

“Hulle’t nie geluister …”

 

 

    

‘N LES UIT DIE GESKIEDENIS

Ek het nog altyd lesse uit die geskiedenis geleer en ek deel iets wat ek in Michael Nelson se The French Riviera A History gelees het:  Jy moet altyd teruggee wat jy geleen het.  Ek haal uit die teks aan.

“Die Franse Revolusie sou nooit in Nice volstrek gewees het nie sonder ‘n valbyl.  Dié het in 20ste November, 1793, aangekom om die behoeftes van die Alpes-Maritimes te voorsien.  Die probleem was dat daar was niemand om teregstestel nie.  Dus het Nice aan die begin van Desembermaand die valbyl aan Grasse geleen.  Dié stad was toe nog in die Var.  Hulle het dertig burgers tereggestel.

“Dit sluit in ses priesters, tien werkers, vier amptenare, vyf ‘bourgeois’, ‘n prokureur, ‘n besigheidsman, ‘n oujongnooi en ‘n non.  Grasse het die valbyl toe die 20ste Januarie aan Nice terugbesorg, toe hulle hulle eie valbyl bekom.  Die Nice werksmense het eers geweier om die masjien op te rig, maar dit is uiteindelik op Place d’Egalité, nou Place du Palais de Justice, opgerig.  Dit is nooit gebruik nie.”

Dus, was daar geen rede om die naam van Place d’Egalité te vervang met Place du Decapité.  Wat vir my oorbly van dié storie is :   Gee altyd dit wat jy leen, terug.  Maak net seker dat dit weer skoon is, vee daai oppervlak af.

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

April, 2018

 

Bron

My vertaling uit Michael Nelson: The French Riviera A History (Matador 2017)

 

Notas

“Alpes-Maritime” – die kontrei

“Grasse” – die stad ongv. 80 kms noord-wes van Nice

“Var” – die provinsie wat Grasse in was

 

My tekening

 

 

 

 

VERLORE EN GEVIND IN NICE

Dis ‘n vreemde paradoks om ‘n groot ou stad verlore te raak.  Jy’s teleurgesteld, natuurlik, dat jy nie te sien kry nie wat jy beplan het.  Maar gister, soos die strate en geboue al vreemder word, sien ek wat ek nooit normaalweg sou gesien het nie … treffende moderne argitektuur … pragtige teëlwerk op ‘n gebou …

Vensters, moderne hotel

Refleksies, Acropolis-gebou

Teëlwerk

Toe ek twintig kilometers (so het dit gevoel) gestryk het, vind ek my weer op Avenue Felix Faure wat parallel loop met die Park van die Kunste.

Skielik kom ek voor ‘n reuse stuk beeldhouwerk te staan … ‘n kubieke-kop seker vyf verdiepings hoog.  Ek wonder of dit die grootste van sy soort in Frankryk is.  Ek het so ‘n werk elders in die stad al gesien, maar dié was ‘n skamele drie meters hoog.  Die stadsbeplanners, lyk dit my, wil die kunsbeeld van die stad drasties uitbrei.  Nice was nogal altyd die kunshoofstad van die suide.

Maar dié figuur … ek sal mettertyd vasstel wie se kop, hart en hande hierdie beeld gemaak het, maar ek voel aangedryf om die sluis bietjie oop te draai.

Dit is ‘n vreemde keuse.  ‘n Simbool van blindheid, dalk, van geslotenheid in vierkantigheid.  Dit kan veel impliseer.  Dit het strak teen die blou van die oggend voorgekom, sterk en gehoue, met mensies wat heen en weer op die sypaadjie onder die oordonderende gelaat krioel.  Is hierdie werk ‘n waarskuwing?  Is dit ‘n pleidooi?  Is dit ‘n beeld van die mens in ‘n post-geestelike wêreld?

Houtskool-grys en heldhaftig, steur dit my met die meedoënlose mag.  Ek het vreemde gedagtes.  Ek dink aan Magritte se Gelaat met Appel.  Is daar moontlik ‘n glimag op die mond van hierdie reus?  Gewaar ek my eie blindheid, my eie glimlag?

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

April, 2018

 

My foto’s

 

 

 

Les Pins — oppad na ‘n perfekte woonomgewing

Wat sou die perfekte opset om in te bly wees?  Na wat strewe ons wanneer ons sê, Dit is die nou volmaakte begrip van vesting vir die mens?  Hierdie kwessie het argitekte laat woel en wroeg in die 20ste eeu.  Onder andere, het Le Corbusier van die twintigerjare af gepoog om die uiteindelike woonomgewing daar te stel.

Deel van die Les Pins-woonstelreeks met Place Charles Cros op die voorgrond

Ek het huidig die voorreg, meen ek, om myself te bevind in ‘n woonomgewing wat na aan dié beginsel is.  Ja, sal iemand teenwerp, as daar geld is, is enige iets moontlik.  Ek kap tee:  as geld belangrik is, is die verbeelding ewe belangrik.  In Suid-Afrika, lyk dit my,  is ons groot probleem slegs om mense uit krotvestings te kry, maar tot watter mate neem ons dit net ‘n hanetreetjie verder?  My ervaring in Les Pins, by Les Semboules, ‘n voorstad van Antibes aan die Côte d’Azur, kan dalk lig op die saak werp.

Place Charles Cros, laatmiddag

Woonstelle

Les Pins (“Die Denne”), ontwerp in die sewentigerjare, gebou in 1980, is ‘n reeks woonstelblokke, die hoogste vyf verdiepings, wat langs ‘n woud gebou is, met spasie tussenin vir tuine, bome en selfs ‘n paar losstaande wonings.  Die woonstel waar ek en Claudie bly, kyk af op ‘n groterige place waar kinders op fietse rondry en sokkerballe skop.  Nooit kry mens die gevoel van oordonderende woonstelblokke wat tien, vyftien, twintig verdiepings beslaan nie, en wat die spotnaam menslike liaseerkabinette op hulleself jaag.

Die koerantkamer in die mediatheque

Wat vir my so merkwaardig is, is dat, binne loopafstand, is die meeste geriewe:  daar is cabinets medicaux — drie of vier huisdokters se praktyke; daar is ‘n goed ingerigte mediatheque, oftewel,‘n biblioteek; ‘n epicerie wat sekere kruideniersware en groente voorsien aankoepelend met ‘n klein eetplekkie, informeel, maar David Marseille, die kok, het meermale van my komplimente vir sy cuisine ontvang.

Die Terrier-woud (regs), woonstelle (links)

Die epicerie en restourant

Dan is daar ‘n tandaarts en sy vrou wat ‘n sielkundige is, ‘n spesialis met adolessente. Ook beskikbaar, veral in diens van bejaardes en sieklike mense, is daar twee kantore van rondreisende verpleegsters. Ook ‘n apteek, ‘n creche, ‘n fisioterapeut, ‘n bakkery, ….

… ‘n wassery, twee haarsalonne, ‘n klein bistro, ‘n eiendomsagent, ‘n klein laerskool, kamers met musiekinstrumente ingerig waar kinders en volwassenes kan leer en oefen, ‘n kerkie en die busdiens (elke twintig minute) wat jou Antibes toe neem, vanwaar jy die uithoeke van die Côte d’Azur kan bereik.   Daar is ‘n hartfabriseerder — ‘n openbaar beskikbare apparaat, ingeval jou hart loop staan.  Daar is selfs ‘n seksoloog, as jy dit nodig het. (Geen verband tussen die twee.)  Alles binne loopafstand.

Ja, maar dis seker ‘n baie opmark plek, sal iemand opponeer.  Tog nie.  Die ontwerpers het vooraf aan dié dinge gedink en plekke ingeruim.  Jean Leonetti, die destydse burgermeester van Antibes, seker in die gees van Le Corbusier se ideale, het die projek sy persoonlike steun gegee − die begrip van ‘n eksperimentele woonomgewing.  Dit is beduidend dat ek nou die dag gehoor het van ‘n persoon wat ‘n peperduur woonstel in Cannes bekom het en dat juis tussen dié miljoene (ek praat van euro’s) pronk daar slegs ‘n warmwaterswembad.  Net dit.

Sementreliëf in die toegangsstraat van Les Pins

Mens kan skaars die verskynsel van Les Pins glo.  Maar dit is die vrug van beplanning en verbeelding.  Daar is ook meer as ‘n knyp idealisme.  Laat ons in Suid-Afrika bietjie verder dink as “dak”.

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

April, 2018

 

Beelde

My foto’s

Klim op, as jy rugby wil speel of kyk

 

 

 

 

%d bloggers like this: