Meer as hulde – gewyde kuns in die 20ste-eeu

Tweede in ‘n reeks van twee

Ek het in Suid-Korea vir ‘n Boeddhis gevra of hulle Boeddha aanbid, of die beelde aanbid.  Sy het gesê Nee, dis wat die beeld in ons oproep.  En ek meen dit is deur die eeue die geval met die duisende wat voor gewyde beelde te staan gekom het.  Dalk is ek verkeerd.

Hier is ‘n reliefbeeld deur ‘n Griekse kunstenaar in 1960 oor die Laaste Avondmaal.  Mens moet maar mooi kyk om die buitelyne raak te sien.

Chapelle Rosaire, deur Henri Matisse, 1952

Die Katalaanse kunstenaar, Salvador Dali, se Laaste Avondmaal, geskilder met die landskap van sy kinderjare as agtergrond.

Hierdie fassinerende kruisigingstoneel deur Salvador Dali beeld die kruisiging bo die vissersbote uit waar Christus se roeping begin het.  Die pyn in die rug is vir my ongeëwenaar.  Die haarstyl is modern.  Dit is interessant dat die skaduwwee van die arm deur ‘n elektriese lig gedoen word.

Hierdie beeld van die Italiaanse beeldhouer Bodini is in 1933 gedoen.  Ek vind dit moeilik om na te kyk.  Die pyn skree.  Ek wonder of die jaar 1933 in die Europese geskiedenis iets te doen het met die kunstenaar se keuse om so ‘n groteske beeld te skep.  Ek het myself ook al afgevra of so ‘n beeld nie dalk nodig is nie.

Die Poolse kunstenaar Yugolski se Huis Emmaus.

©  Willem

http://www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Januarie, 2021

 

Bronne van beelde verloor.  

Laaste beeld – Pinterest  (Ek kan nie die naam van die kunstenaar uitmaak nie.) 

 

Meer as hulde – gewyde kuns in die 20ste-eeu

Eerste in ‘n reeks van twee

In die Protestante tradisie, waarvan ek deel is, is daar nie enige aanmoediging vir beelde van Christus nie.  Tog is daar vir my ‘n paar ongerymdhede.  Een is dat ek meermale kritiek of jammerte gehoor het oor die feit dat kunstenaars in Islam mag nie die mensfiguur in hulle werk daarstel nie.  Tweedens, Protestante het geen probleem met kinderboeke wat Christus ekstensief uitbeeld nie.  En dit was Protestante wat destyds die mure van kerke van Middeleeuse gewyde kuns skoongeskrop het.

Nou ja, waar pas ek in?  Soos ek elders geskryf het, behoort ek uitsluitlik aan ‘n eenpersoon-sekte.  Dit het so gekom in my lewe dat ek groot belang in gewyde kuns het, veral in die kontemporêre wêreld.  Ek deel beelde van Christus uit die 20ste-eeu.

Bernard Buffet, Frankryk, 1970

 

Melanesie, 20ste-eeu

‘n Beeld deur Mestrovic, die destydse-Yugoslawiese kunstenaar.  Sterk tradisioneel in die uitbeelding.

‘n Sterk uitbeelding van die Meksikaanse kunstenaar, Sequericos.

Ek weet niks van hierdie beeld nie, behalwe dat dit moontlik Sweeds is.

 

Christus, deur Paul Klee, 1926

 

Dit tref my hoe anders die beeld van Christus is en dit in een tydperk.  En uiteindelik gaan dit nie soseer oor ‘n gelykenis nie, maar oor iets dieper as dit.

©  Willem

http://www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Januarie, 2021

 

Beelde

Ek het hierdie beelde al lank voor rekenaars algemeen geword het.  Ek kan regtig nie die bronne onthou nie.  

Nota

Dit is my bedoeling met Loer Toer om te skryf oor ervarings wat ek gehad het.  Ek het nie al dié beelde gesien nie, maar ek het al merkwaardige kontemporêre kuns wel gesien.  

 

Hierdie kruisigingstoneel deur die Duitse kunstenaar Wimmer in 1951.  Ek vind die gehoue emosie ontroerend.

Muurskildery op die snelweg

Tweede in ‘n reeks van twee

Hier dra die sigsag hoekigheid ‘n dinamika by in die vleoeinde gevoel van die muurskildery.

 

 

Ek hou van die blaarvorme wat ‘n duif word (links).

 

 

 

En die terugkyk …

©  Willem

http://www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Januarie, 2021

 

My foto’s 

 

Muurskildery op die snelweg

Eerste in ‘n reeks van twee

Dit moet nege maande gelede gewees het wat dié muurskildery oor die A8-snelweg (waar Romeine gemarsjeer het –  ek hou daarvan om dit by te voeg) geskilder is.  Ek het maar ná die Inperking dié jaar daarvan bewusgeword.  Dit is op die sementmure langs die voerstrate aangebring en die kunsgroep is Hell’O Collective.  Hier is wat ek nou smiddags sien as ek daar gaan stap.

Dit span seker vier honderd meters en is tussen sewe en nege meters hoog.  Daar is ander muurskilderye in die omgewing.  Hulle is meer konserwatief met ‘n gedempte kleuromvang.

Die hele muurskildery is vir my kleurvol en verbeeldingryk.  Met my foto’s kan ek net ‘n fragmentêre indruk lewer.  As jy op die snelweg verbyskiet, sien jy die hele prentjie, maar jy verloor seker die wonderlike besonderheid wat daar te sien is  – dis ‘n collage van vloeiende vorme en kleure van lente en somer.

Met primêre en pastelkleure is die muurskildery ‘n reeks van geronde vorme met dekoratiewe blare en hoekige balklyne.

Hier en daar dring ‘n donker kleur in om enige soetigheid af te weer.  Dit laat my bietjie aan Matisse dink.

Hier sien jy ‘n loerende oog (links) dalk met die grootste hoeveelheid blare in die muurskildery.

Wat ek hier van hou, is die 3-D effek van die balk se skaduwee.  Die vorme oor die algemeen is inneemend “plat”.

Hierdie roostervorm is ‘n motief wat driekeer verskyn, dalk om teen die vloeiende aard van die vorme op te weeg.

Hier speel swart ‘n groter rol weereens met ‘n loerende oog.

 

©  Willem

http://www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Desember, 2020

 

My foto’s

 

Parow Kunsskool – my grafieke

Derde in ‘n reeks van drie

As hulle dit ‘n soustrein noem, dan spring ek sommer op.  Om in ‘n skeppende plek soos dié te wees, laat my verlang om ook iets te skep.  In ‘n gang van die skool was daar ‘n reeks modelfigure wat daar gestaan het.  En ek begin toe wonder of …

 

 

 

 

 

©  Willem

http://www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Desember, 2020

 

Met dank aan die Parow Kunsskool

 

My foto’s

Studente werk

 

 

Parow Kunsskool – sketse en portrette

Tweede in ‘n reeks van drie

Die sketse was vir my ongewoon vir die rede dat die kunstenaar die volle lengte van die model gebruik het, seker om ook ‘n omgewing voor te stel.  Daar was vir my diepte in die portrette, niks mooi’s, maar ‘n innerlikheid in elkeen.

 

 

Portrette

 

 

©  Willem

http://www.loertoer.wordpress.com 

Les Semboules, Antibes

Desember, 2020

 

Met dank aan die Parow Kunsskool

My foto’s

Kyk ook

Images of Woman  –  Parow Art School    http://www.willwilltravel.wordpress.com    19.3.2019

 

Parow Kunsskool – skilderye

Eerste in ‘n reeks van drie

My besoek aan die Parow Kunsskool was ‘n openbaring vir my.  Elke geslag, lyk dit my, is slimmer en meer gevorder as die vorige geslag.  Ja, mens kan hieroor lekker debat voer.  Maar die werk van die studente was vir my merkwaardig en dalk is dit dat, van my kinderjare, is daar ‘n groter bewustheid oor die waarde van kuns in die land.  Van die werk was vir my kripties, moeilik om te verstaan.  ‘n Kunstenaar en, ja, ‘n kunsstudent moet fyn dink oor die spanning tussen ekspressie en kommunikasie.  Van die werk het my diep ontroer.  Ek het ongelukkig nie die name van hierdie skeppers opgeskryf nie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

©  Willem

http://www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Desember, 2020

 

Met dank aan die Parow Kunsskool

My foto’s 

Kyk ook

Image of Woman – Parow Art School  http://www.willwilltravel.wordpress.com  19.3.2019

 

Shona beeldhouwerk

Derde in ‘n reeks van drie 

Die vreugde van kinders …

Iets tussen mens en dier, uit die skaduwees onder die Afrika son …

Die nadenker …

‘n Diertjie ….

‘n Gelaat wat ‘n bastrom is

Moeder en kind …

‘n Musikant …

 

 

© Willem

http://www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Desember, 2020

 

Bron

Wikipedia Shona sculptures from Zimbabwe

 

My foto’s

 

Weereens, iets tussen mens en dier

Shona beeldhouwerk

Tweede in ‘n reeks van drie

Ek noem die volgende beeld “Die troosters” en troos kry mens nie altyd in die tragedies van hierdie vasteland nie.

Maar mens kry steeds minnaars …

Hier is die groot gawe van slaap …

‘n Blinde man … en die omgewing.

Weer minnaars …

‘n Gelaat wat dreun …

 

 

© Willem

http://www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

November, 2020

 

Bron

Wikipedia Shona sculpture from Zimbabwe

 

My foto’s

Surrealisme vind mens met die beelde

Shona beeldhouwerk

Eerste in ‘n reeks van drie

“Daar is altyd iets nuuts uit Afrika,” skryf die Romeinse historikus.  Sy flonkerende optimisme is al oor die eeue ‘n paar leike houe toegedien.  Tog, wanneer dit wel waar word, is wat uit Afrika kom merkwaardig.

Dit is hoe ek ‘n paar jaar gelede gevoel het toe Kirstenbosch Tuine in Kaapstad ‘n uitstalling van Shona beeldhouwerk van Zimbabwe gehou het.  Van daardie tyd het die internasionale reputasie uit die nate uitgebars.

Ek deel van die foto’s wat ek geneem het.  Ek kan ongelukkig nie ‘n enkele kunstenaar noem nie.

Moeder en kinders – ‘n herhaalde tema

Daar word gesê dat die Shona beeldhouwerk “‘n fenomeen en ‘n wonderwerk” (Wikipedia) is.  Die rede is seker omdat daar nêrens op die vasteland van Afrika ‘n presedent vir hierdie soort kuns is nie.

Die omgewing vir die uitstalling is gepas en buitegewoon.  Daar was spasies tussen die werke teen ‘n agtergrond van lowergroen en die majesteit van die berg.

Vir my is hierdie beelde werklik skeppend.  Die omvang van temas is groot. Ek was deur die sjarme van beelde ingeneem;  ander het my tot onrus gestem.

 

Is dit ‘n abstrakte werk? Is dit ‘n klein gelaat daar onder?

Hierdie werk gee die optimisme van die Romeinse historikus ‘n nuwe baadjie.

©  Willem

http://www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

November, 2020

 

Bron

Wikipedia:  Shona sculptures from Zimbabwe

 

My foto’s 

%d bloggers like this: