Category Archives: Suid-Korea

‘N PALEIS IN SEOEL

Die eerste in ‘n reeks van drie

Ek het in Stilfontein grootgeword.  Vir my was paleise en konings en ridders en kastele deel van die sprokieswêreld, dinge wat nie juis bestaan het nie.

Toe staan ek voor ‘n paleis in die noordelike deel van Seoel, Suid-Korea, en dit was nie meer sprokies nie.  Die Gyeongbokgung, oftewel Gyoengbok Paleis, hierdie geskiedelike plek, is deur moderne wolkekrabbers omring, mens kan amper sê, bewaak.

Dié paleis is in 1395 gebou, nagenoeg so oud soos die Verbode Stad van Beijing, China.  Dit is een van vyf sulke paleise en die enigste wat steeds bestaan.  Dié geskiedenis is epies.  Gyeongbok is vroeg in sy tyd  deur ‘n vuur verwoes, en toe, steen vir steen, in puin gelê met die soveelste inval van Japan in 1592.  Die ruïnes is eers na twee honderd jaar herstel.

Die invloedrykste figuur in die geskiedenis van die paleis is Koning Sejong die Grote wat vanaf 1418 tot 1450 aan bewind was.  Die tydsgees was Confucianisme en Sejong het beduidende veranderings aangebring.  Die grootste hiervan was in die instelling van Hangul, die fonetiese alfabet wat die Koreaanse taal is.  As mens kyk na die digte piktogramme van Chinees, dan is Hangul lynbevaart.  Hangul het seker ook ‘n Koreaanse identiteit aangewakker.

 

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Maart, 2018

 

Bron

Andrew Naum :  A History of Korea

Beelde

My foto’s

 

 

 

 

 

Advertisements

‘N PALEIS IN SEOEL

Die tweede in ‘n reeks van drie

Die Joseon-dinastie, wat vanaf 1392 tot 1910 bestaan het, anders as die talryke Chinese dinastië, is van die vroegste gegrond op die range van die lede van die hof.  Hier is een van die rangstene waarlangs jy in groot byeenkomste jou melding gemaak het.

Hier is die troonkamer.  Die skildery agter die troon beeld uit die kenmerkende heuwelagtige landskap van, veral, Suid-Korea.  Vir dié rede, onder andere, meen ek dat die skildery nie tradisioneel is nie.

Slaapvertrekke en vermaaklikheidsruimtes vir die adel van die hof.

Die vroeë-Joseon-era is bekend vir die bloei van tegnologie, ‘n aansluiting met die hergeboorte van die Drie Ryke-tydperk (500 n.C tot 1000 n.C).  Die Joseon-tydperk sluit ook in die eerste gedrukte boeke, dekades voor Gutenberg dit in Duitsland reggekry het.  Dié boeke is nou in die besit van die Franse, wat die Koreane dwars in die krop steek:  dit is van hulle belangrikste patrimonie.

 

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Maart, 2018

 

Bron

Andrew Naum:  History of Korea

 

Beelde

My foto’s

 

 

 

 

‘N PALEIS IN SEOEL

Die derde in ‘n reeks van drie

By Gyeongbok het die dakrandkuns asook die binneshuis plafonne het ‘n groot indruk op my gemaak.  Ek kon my verkyk na die viering van kleure.

 

Die Koreane, seker onder die invloed van die Chinese vasteland, het die mooiste porselein.  Hier is ‘n voorbeeld van die Joseon-tydperk se porselein in Gyeongbuk.

Wat vir my ook treffend was, was die lampontwerpe wat amper in die Weste as moderne deco sou voorkom.  Tog is dit 600 jaar oud.

In die ruimtes om die paleis is daar ‘n verskeidenheid beelde van diere.  Wat my interesseer is dat die leeu die Koreaanse verbeelding aangryp.    Dit was vir my vreemd as mens dink aan die tier wat eie aan Asië is, eerder as die leeu.  Hier volg ‘n gestileerde leeu.  En is daai aap lugtig vir iets?   

 

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Maart, 2018

Beelde

My foto’s

 

 

 

 

SNEEU – die lang wag

Ek maak die sitkamervenster oop en luister hoe val die reën op die blare van die magnoliaboom.  Waar is die sneeu ? wonder ek.  Sal ek werklik nog ‘n winter sonder sneeu op hierdie vasteland beleef ?

My ervarings met sneeu is dun gesaai.  Eers toe ek ‘n winter in Suid-Korea deurgemaak het, kon ek saampraat.

Sneeuboom, Daeso, Suid-Korea

Jonja-struktuur onder sneeu, Daeso

Boom in winter, Daeso 

In Frankryk bevind ek myself in die Côte d’Azur, ‘n streek wat weersgewys dwars trek.  Die weermense op televisie vertel ons dat die kwik van die hele land onder vriespunt (celcius) lê;  die Côte d’Azur lê op 12°c.  Die hele land spoel onder die reën weg; die Côte d’Azur is droog en sonnig.  Claudie, my partennaire, noem dit die Marokkaanse son.  En dalk is klimaatsverandering nie ‘n grap nie, soos sommiges daarop aandring.

Hier is ‘n toneel, tien jaar gelede, van ‘n frats sneeuval in die Vauban-hawe, Antibes.

Frats sneeuval, Vauban-hawe, Antibes, 2008

Nog minder in 2012.

En minder – 2012

In Parys, minus-20 grade (c), is die wêreld toe onder sneeu.  En jy kan sien van die mense wat deur die televisie-kameras onderhou word dat, onder die oppervlakkige irritasie vir die ongeriewe, skuil die Europieër se groot liefde vir sneeu.  Verlangs hoor mens Salvatore Adamo se triestige lied “Tombe la neige” (“Die sneeu val”).

Sneeu … wat alles versag, verfris en rein laat voorkom, wat die vorme van dinge vereenvoudig, wat voorwerpe laat uitloer onder die verblindende wit van die kristal kombers,  wat alles verander.

Maar ag, as ek smiddags gaan stap, lê die voor-Alpe darem onder sneeu.

Nomade-beeldhouwerk, beskou die sneeu

 

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Februarie, 2018

 

Bronne

France 2 televisie

 

Beelde

Daeso, Suid-Korea – my foto’s

Sneeu in Port Vauban, Antibes – Don Dwinell (2008)

Sneeu in Antibes, Lesley Stem, Real France (2012)

Sneeu op die voor-Alpe – my foto

 

 

  

 

 

 

SUID-POORT, SEOEL

Die Koreane is heilig op hulle patrimonie en elke stuk van historiese waarde word versigtig benommer en so met deernis bewaar.  Die lys strek oor die honderd duisend, die erfenis van vyf millennië.  Die Nommer Een op daardie lys is die Suid-Poort van Seoel, ‘n poort wat in Joseon-tydperk, tussen 1396 en 1398 saam met sewe ander hoofpoorte, opgerig is.

Suid-Poort, Seoel

Toe ek die breë stadshoofweg oorsteek na die eiland waar die Suid-Poort vanaf die veertiende eeu staan, was die stadsskap om die eiland ‘n gesig wat die 21ste-eeu weerspieël, glasblink  wolkekrabbers wat soos kosmiese wagte oor die Suid-Poort waghou.

Ek is beïndruk met die werklike wagte wat seker vir toeriste in tradisionele kostuum daar “waghou” en die onophoudelike  geklik van kameras nogal geniet.  Vir my was daar ‘n massiewe tydssprong in daardie kostuums, vanuit ‘n Ooste wat die Weste destyds nie eers van bewus was nie.

Binne die boogingang was daar versierde balke, kuns uit eeue lank tevore, magiese vorme en kleure.  Die boustyl van hierdie kruldak monument was Joseon, die tydperk van groot herlewing in die kultuur van die Koreaanse skiereiland.  Daar is ‘n aantal van die Poorte nog oor, hulle wat deel van die fortmure van destydse Seoel was.

Suid-Poort, Februarie, 2008

Dus, was dit met groot skok, die aand van die 10de Februarie, 2008, wat ek op televisie gesien het dat iemand brand in die Suid-Poort gestig het.  Dit is later vassgetsel dat dit ‘n afwykende man was wat wraaksugtig opgetree het.  Reuse vlamme het by die boogingang uitgestyg.  Honderde brandweermanne het pluime water besete gespuit, ‘n toneel van blitsende ligte en beangste, geskokte skare wat die polisie probeer beheer.

Suid-Poort, 11 Februarie, 2008

Die vuur is na ure onder beheer gebring maar die verlies van die houtstrukture aan die binne was onherstelbaar.  Vanaf 2008 word daar aan die Suid-Poort toegewyde herstelwerk gedoen en dit word toe in 2013 heropen.  Vir die Koreane was die hele insident en die opvolg daarmee diep simbolies.

Wat na jare nog by my spook, is die beeld, vir enkele sekondes, van ‘n man wat ooparms daar staan en hom oorgee aan ween, sy gelaat stralend met trane.

 

© Willem van der Walt.

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Februarie, 2018

 

Bronne

Wikipedia : South Gate, Seoul ; The Eight Gates of Seoul

 

Beelde

Suid-Poort – bron verlore

Suid-Poort wag – my foto

Suid-Poort aan die brand – Korea Times

Suid-Poort, 11de Februarie, 2008 – bron verlore

 

 

 

 

 

OPENBARE BADDENS, DAESO

Geagte Leser

U sal begryp as ek u meedeel dat vir hierdie pos daar geen fotobeelde beskikbaar sal wees nie.  Ek het besluit om van my tekeninge, paslik impressionisties, te gebruik.

Die openbare baddens waarvan ek praat, is dié wat ek in Daeso, Suid-Korea, besoek het.

Vyf honderd jaar van puriteinse huiwering wat Westerlinge op onmerkbare wyses affekteer, val binne ‘n halfuur weg.  Vir twee of drie weke het ek beleefd die uitnodiging afgewys.  Dis net ‘n openbare bad, sê my Koreaanse vriende.  Ek het nie juis fyn oor my redes nagedink nie.  Hulle het my met ironiese wete aangekyk.

In Suid-Korea, het ek min beelde van naakheid sien, in teenstelling met Hong Kong.  Ek het so te sê geen laaghalsrokke gesien nie, en tog is daar openbare baddens waar mens nie ‘n draad kleding dra nie.

Uiteindelik verkrummel my weerstand.  My vriend en sy vrou is aangenaam verbaas en vir hulle wat aan ‘n streng Christelike sekte behoort, is daar niks snaaks aan die praktyk.  Hulle gaan na die openbare baddens soos party mense eenkeer per week tennisspeel.  Die baddens wat ons besoek, sê my vriend se vrou, is kleiner as die ander en ons verkies dit.  En water is altyd pragtig skoon.  Hoe groter die baddens, hoe meer verdag is die water.

‘n Bad kos R28 ($4-5) en as jy ná die tyd ‘n masseer wil hê, waar jy energiek heen en weer geklap word, brand dit R100 uit jou sak.  Daar is ook ‘n barbier, ‘n skoeneskoonmaker en ‘n televisieskerm waar jy stories van middeleeuse gevegte kan sien.  Alles skoon en aptytlik.

 

My skaamte smelt in die louwarm water, die warm water, die kokende water en die souna.  In die bad yswater is daar geen skaamte oor nie, en dit is ‘n eienaardige ervaring:  mens voel nie aanvanklik die yswater nie.

Die bad waar ons was, was so te sê sonder kliënte.  In Japan, hoor ek, deel mans en vrouens die openbare baddens.  In Korea, nie.

Die stoom hang oor die baddens met hulle groen marmer teëls.  Ek en my vriend beweeg van die uiterste temperature en op die ou end lê ons op ons rûe in spoelende yswater.  Ek was bietjie duiselig, maar verras en gelukkig:  dit is die sensasie van gesondheid, nie die begrip nie.

Daar was ‘n paar ander mans, elkeen toegedraai in sy eie weer.  Een van hulle, ‘n jong man, fris en bruingebrand, help sy stokou vader, verrimpeld, krom en stadig, die een trap op, die tweede, en deur die stoom die warm water in.  Daar was iets in die teerheid daar wat ek nie sal vergeet nie.

En toe ons die baddens verlaat, stop hulle met ‘n lag en ‘n grap yskoue wortelsap in ons hande.

Ek sou die volgende Vrydag weer daar wees.

 

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Januarie, 2018

 

Met dank aan Cho Wohnil en InSu

 

 

 

 

INSA DONG – in die hart van Seoel

Die eerste pos in ‘n reeks van drie

Soms kom mens op ‘n interessante winkel af.  By Insa-Dong, Seoel, is dit ‘n straat vol sulke winkels, een meer interessant as die ander.  Ek meen dit was doelbewus so beplan met ‘n stadswyk wat seker in die burgeroorlog fyn en flenters geskiet is.  En as die Koreane vandag stywe beurse het, het hulle ook verbeelding.  Die meeste geboue, nie een meer as drie verdiepings, is treffend moderne ontwerpe.  Die inhoud van die winkels het my kop laat draai.

Die invloed van China is al millennië in die Koreaanse skiereiland.  Hier is ‘n winkel wat net Chinese maskers verkoop.

Ek meen altyd dat die Ooste vir die Weste die kultuur van waaiers geleer het.  Hier is waaiers wat kleurvol modern is.

Hierdie kis met sy brons en ingelegde hout wou ek bittergraag besit, maar as reisiger moet mens maar die ding streel en droef wegstap.

Insa-dong is ‘n wandelstraat.  Om van die bome sien mens dié poësie in die stamyster.  Dit is ‘n gedig deur Koning Sejung wat in die 1440s ‘n kulturele revolusie in die Koreaanse geskiedenis teweeggebring het.  Die grootste bydra was die erkenning van Hangul, die Koreaanse taal, wat veel meer lynbevaart as Chinees is.

Vanaf die 19de-eeu tot die hede het die Koreane hulle hermietkarakter verloor.  Geleidelik het Westerse invloede toegeneem.  Hierdie onderwerp kan mens nog lank oor praat veral ook in die lig van Noord-Korea wat ná die burgeroorlog weer die hermietdop binnegekruip het.

 

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Januarie, 2018

 

My foto’s

 

 

 

 

%d bloggers like this: