Category Archives: Wes-Kaap

DIE VERLORE UUR

My studente moes my wysmaak om die wisselwerking tussen tydsones op die aardbol te verstaan.  Ek was veronderstel om hulle daaroor in te lig.

My vriend Michael het per skip om die aarde geseil en, een oggend, te midde die Stille Oseaan, is die passassiers verwittig dat, as gister die 12de was, is vandag die 14de.  Die verlies van ‘n hele dag … wat het mense op daardie (verlore) dag elders aangevang?

My vreemdste ervaring met tydsones was toe ek na die Verre-Ooste gevlieg het.  Eenuur in die oggend is ek nuuskierig om te sien wat mens in die stikdonker oor die see sal sien en ek skuif die klein vensterskerm oop.  Die son skyn breed.

Vanoggend word ek hier in Les Semboules wakker.  Die wekker sê nege-uur;  my skootrekenaar sê tienuur.  Frankryk het vir die lente- en somersmaande die tydsone verander.

Ek kan onthou, jare gelede het hulle in die Wes-Kaap oorweeg om die tydsone vir wintermaande te verander.  Of sal dit nou somersmaande wees?  In die somer, sak die son saans eers 8:30 en later.

Ek onthou, as kind, het ek ongeduldig geraak dat dit nog nie tyd vir my radioprogram was nie.  My ma sê my, tyd is tyd; Jy kan dit nie verander nie.  In filosofiese terme is tyd absoluut.  Skielik verander dit wat absoluut was.

Ek is dankbaar dat ek nie ‘n Rus is nie.  Hulle sit met elf tydsones.

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

24ste Maart, 2018

10:41 of is dit nou 11:41 ?

Of 9:41?

 

My foto’s

 

 

 

  

Advertisements

DIE FEES VAN DIE MALLES  

Eerste in ‘n reeks van drie

Dit is vir my interessant dat só ‘n fees — die Fees van die Malles — eintlik oral in verskillende vorme ‘n verskyning maak.  Geraas en maskers en kostumes en grimering — alles deel van so ‘n fees of karnaval.  Die vorme en die redes is anders, maar die gees bly dieselfde.

Masker, Mardi Gras, New Orleans

‘n Historikus oor die stad van Antibes meen dat hierdie fees, ook bekend as die Fees van die Onskuldiges, vanaf die Middeleeue al ontstaan, gewoonlik kort ná Kersfees of vroeg in die nuwe jaar.  Die Kerk se owerhede het dit goedgekeur en priesters kon deelneem. Maar die mens hel altyd van een uiterste na die ander.  In die vroeë deel van die 16de eeu het die Kerk die Fees stopgesit.

Kaapse Klopse

Dit laat my dink aan die sestiger- en sewentigerjare in Suid-Afrika toe die regering streng beperkings op die Kaapse Klopse geplaas het, seker ook omdat daar ‘n “moffie-pelaton” bygekom het.  Huidig poog die burgermeester van Rio de Janeiro om die Rio Karnaval stop te sit.  Blaf maar teen die storm.

Musikante, Mardi Gras, New Orleans

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Maart, 2018

 

Bron

Pierre Tuson:  Dictionnaire d’Antibes Juan-Les-Pins

 

Beelde

Masker – evenbrite.com

Klopse – erica.com

Musikante – myneworleans.com

 

 

 

DIE FEES VAN DIE MALLES 

Tweede in ‘n reeks van drie

Klein besonderhede in die argiewe van die geskiedenis van Antibes laat uitglip hoe die Fees was en wat uiteindelik die verbod op hulle geja het.  Mens lees tussen die reëls waar dit staan dat hulle nie juis psalms en gesange gesing het nie.  Ek meen dat die singery erg sekulêr was, en dit is ‘n eufemisme.

Karnaval narre

Die rol van maskers is vir my ‘n aangrypende aspek van so ‘n fees.  Ek het in my drama-onderwys beleef hoe maskers mense “verander”.  Met die Klopse in die Kaap is daar tradisioneel wit-en-swart grimering wat as masker dien.  Agter ‘n masker kan jy laat waai.

Evolusie van Klopse grimering

Met die Klopse, is die rol van die Voorloper dit wat die “malles”-tema sterk vir my na vore bring.  Terwyl die musikante met hulle uniforms in gedissiplineerde geledere marsjeer, dans die Voorloper hulle vooruit soos ‘n besetene.  Hy is wild, hy is mal, hy is bisar, hy is arms en bene en kniekoppe en elmboë.  Ja, hy is Dionisies.

V o o r l o p e r

 

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Maart, 2018

 

Bron

Pierre Tuson :  Dictionnaire d’Antibes Juan-Les-Pins

 

Beelde

Twee narre – my tekening

Klopse 3 – Erica.com

Voorloper – my tekening

 

 

 

“… Daar kom die Alibama … ”  –  die Franse konneksie

Tien duisend kilometers van die kaai van die Kaapse hawe, in ‘n klein biblioteek in ‘n voorstad van Antibes, lees ek oor ‘n skip met die naam van Alabama.  Die boek is die geskiedenis van hierdie eeu-oue stad aan die suidkus van Frankryk.  Die skrywer, Pierre Tosan, laat weet dat hierdie konfederate oorlogskip, wat groot belang onder die mense van Antibes, en die wêreld deur, gewek het, ook so ver as die “Cap de Bonne Esperance” ‘n (Kaapse?) draai gemaak het.  Die jaar was 1863.

CSS Alabama 1862

Hoe mens die geskiedelike skip sien, hang af van jou politiek, veral in die jaar 1863 toe die burgeroorlog in Amerika in volle swang was.  Tosan skryf, “Tussen die relieke van die ‘Sanctuaire de la Garoupe’ (die kapel van matrose in Antibes), vind mens ‘n presiese replika van die Alabama, ‘n skip wat seker die roemrykste van die corsaires op die see was”.   Die Alabama, sê hy, was die terreur van die kommersiële skeepsbane van die Verenigde State.  Dié skip het nie minder nie as 65 skepe óf gesink óf neutraal gestel.  Dit is in 1864 buite die hawestad van Cherbourg aan die weskus van Frankryk in ‘n skermutseling gesink.  Tot sover, met die roem of die berugtheid van die skip.

In Wikipedia kry ons, op Afrikaans, die twee teenstrydige weergawes van die oorsprong van die lied wat ons van kindsbeen af ken.  Die lied word ook in die artikel oor die Alabama genoem.  As die tweede weergawe, deur Lawrence Greene genavors, meer betekenis aan die “rietkooi” verleen, dan het die bekendheid van die Alabama, selfs tot by Antibes waar ek sy spore teëkom, die ware weergawe verduister.

Ek het die geskiedenisboek stadig toegemaak en eers toe ek by die biblioteek uit is, begin sing.

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Februarie, 2018

 

Bronne

Pierre Tosan:  Nouvelles Histoires d’Antibes.  Gismondi Editeur. 1996.

Wikipedia :  “Daar kom die Alibama” ;  CSS Alabama, confederate warship

Beeld

CSS Alabama – wikipedia.org

 

 

 

 

HERMANUS WATERFRONT – die kuns

Ek bring ‘n paar dae by Graham en Elna deur.  Saam is ons al gesoute makers van herinneringe.  Hulle neem my na die Waterfront toe waar ek aangenaam verras was.  Die stadsvaders en –moeders het ‘n reeks kunswerke in die afgelope jare daar goedgekeur.

Enigmatiese wesens

Die terras waar getalle mense hulle verwonder oor die walvisse wat in die baai baljaar, sien nou met ‘n nuwe baadjie anders uit.

‘n Werk deur Anton Smit

En wanneer die blou waters stil is, en die walvisse elders swem, baljaar die gevoelens oor hierdie interessante werke.  En dis verblydend om te weet dat kunstenaars in hierdie kontrei — ‘n gemeenskap, sê hulle my — ‘n geleentheid vir blootstelling het.

Swemmers deur Anton Smit

Vlieg oor die Walvisse

Werke wat ons tot denke stem en werke wat ons wil laat vlerk word.

Sit en verkyk jou

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Hermanus, Oktober, 2017

 Geskryf Januarie, 2018

 

My foto’s

 

Met hartlike dank aan Graham en Elna 

 

 

ANN MARAIS, kunstenaar

Ann Marais se werk wat ek ‘n paar jaar gelede in 2011 in ‘n uitstalling in die Bellville Biblioteek gesien het, was vir my ‘n openbaring.  Wat sy doen, val in twee hoof trekke:  dit wat direk sosiale kommentaar lewer en dit wat intuïtief is, wat uit ‘n magiese wêreld aangestap kom.  Sy staan met een voet in die keramiek en die ander, in beeldhouwerk.  Sy het al internasionale roem verwerf.

Dit is seker moontlik om die werk in diepte te ontleed.  Vir my was die wankelende lyn tussen naturalistiese voorstelling en ‘n droomterrein fassinerend.  Dit is asof die figure in die donker onderbewusste waak, opstaan en sonlig toe kom.

Hulle voel amper bekend, so fyn word hulle geskep.  Hulle is hier en daar in gewone klere, maar baie is in wit japonne of mantels geklee, wat hulle uit ‘n ander werklikheid bring.  Hulle doen dinge wat almal elke dag doen en tog is daar ‘n donker wolk êrens, iets wat steur.  Van hulle staan in stille isolasie.

Is wat hulle doen belangrik?  Nee wat.  Maar hierdie figure, die meeste van hulle in kalkwit, van hulle amper lewensgroot, vergeet mens nie.  En dié in swart geklee spook by my.

In ‘n land waar kunsbewustheid stadig aanwakker, is Ann Marais vir my ‘n inspirasie.

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Les Semboules, Antibes

Januarie, 2018

 

Bron

FynArts Hermanus

 

Beelde

My foto’s

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMIBALA GALERY, Somerset-Wes

Dié galery het oor die jare naamgekry dat hulle kunsklasse vir township-kinders borg en dat hulle ruim aan Suid-Afrikaanse kunstenaars skenk.  Die uitstalling van Anton Smit en sy seun in die afgelope paar jaar was vir my ‘n belewenis.

Ek is onseker oor wie van die twee se werk ek afgeneem het, maar op die ou einde maak dit nie regtig by my saak nie – die werk is treffend.

Ek voel lewenslus in hierdie vorme, ‘n gehoue energie, en oerkrag wat wil uitbars, ‘n visie wat vooruit kyk.  Hulle is swaar van aansien en tog reik hulle boontoe.  Daar is  delikate aanslag.

Vir my is kuns treffend of treffend-en-ek-kan-daagliks-daarmee-saamleef, werk wat my persoonlik raak.  Hierdie beeldhouwerke doen dit vir my.

Ek is trots dat Somerset-Wes hierdie galery daargestel het.  Dit kan ons almal net verryk en soos, ‘n staal boom, nooit sterf nie.

© Willem van der Walt

www.loertoer.wordpress.com

Bridgewater, Somerset-Wes

Januarie, 2018

 

My foto’s

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

%d bloggers like this: